انتظار این است که بانک کشاورزی در تامین و تجهیز منابع برای رفع نیازهای مالی فعالان حوزه صنایع غذایی و کشاورزی پیشروتر از دیگر بانک‌ها باشد.

امروز در یک جنگ تمام‌عیار امنیت غذایی قرار داریم و برای پیروزی در این میدان، باید از ظرفیت نخبگان، فناوری‌های نوین و مدل‌های هوشمند تأمین مالی بهره گرفت.

مرغ به عنوان مهمترین محصول سبد مصرفی پروتئین سفره مردم در کشور از تولید مناسبی برخوردار است اما هزینه‌های جانبی به خصوص تامین نهاده‌ها موجب شده تا قیمت آن در دوره‌هایی دچار تغییر شود.

بانکداری مدرن، شفاف و مبتنی بر تعهد جمعی می‌تواند محور تأمین مالی در روستاها و پروژه‌های کشاورزی باشد و از ایجاد آسیب به منابع جلوگیری کند.

مشکل اصلی در تامین مالی کشاورزی، کمبود منابع مالی نیست. بلکه باید به مدل‌های نوین مدیریتی و سرمایه‌گذاری نگاه کنیم و برنامه‌ریزی‌های بلندمدت‌تری داشته باشیم.

نظام مالی کشور و به‌ویژه بانک کشاورزی باید نقش خود را در پیوند میان سطوح سیاست‌گذاری، اجرا و فناوری بازتعریف و بر محور همگرایی نهادی عمل کند.

در یادداشتی امیر صفری، پارادکس مدیریت سرمایه اسانی در ایران را تشریح کرد: در دهه‌های اخیر، سیاست‌گذاری‌های مربوط به نیروی کار، به‌ویژه در مقطع بازنشستگی، همواره با تناقضات بنیادین و تصمیمات شتاب‌زده‌ای همراه بوده است که به جای تقویت بنیان‌های تخصصی کشور، موجب تضعیف ساختارهای مدیریتی و فنی شده است. یکی از بارزترین این تناقضات، سیاست‌های متضاد دولت‌ها در قبال به‌کارگیری مجدد افراد متخصص، باتجربه و بازنشسته است.

زمانی که هزینه‌های تولید به شدت بالا می‌رود نباید انتظار داشت که قیمت نهایی محصولات غذایی در بازار افزایش نیابد. بنابراین دولت باید فکری اساسی به حال تولید کند.